Władca pierścieni dwie wieże 2

Blog o trylogii fantasy Tolkiena

Drugi tom epickiej powieści J.R.R. Tolkiena

Drugi tom epickiej powieści J.R.R. Tolkiena

J.R.R. Tolkien pisał “Władcę Pierścieni” dwanaście lat, zaczynając przed drugą wojną światową, a kończąc po niej. Nazywana dziś trylogią praca w rzeczywistości stanowi jedną powieść, rozbitą na trzy tomy ze względu na gabaryty. “Władca Pierścieni. Dwie wieże” jest więc drugim tomem spójnej całości i kontynuacją niebezpiecznej wyprawy Drużyny Pierścienia.

Mrok wdziera się na karty historii

W drugiej części Bractwo Pierścienia rozpada się z różnych przyczyn. Merry i Peppin zostają pojmani, Boromir nie żyje, a Frodo pokonuje drogę w towarzystwie najwierniejszego Sama. Pozostali członkowie drużyny powoli i nie bez perypetii podążają w kierunku swojego przeznaczenia. Froda narażony jest na największe niebezpieczeństwo, ale Sam okazuje się niezastąpiony jako przyjaciel. Tymczasem Nazgule tropią Powiernika Pierścienia, który przemierza Martwe Bagna i w końcu dociera do budzącej grozę fortecy, która strzeże drogę do Krainy Cienia. Wszyscy doskonale wiedzą, że właśnie od tej misji zależy przyszłość świata. Bohaterowie tej części stają w obliczu wielkich niebezpieczeństw, aby nie dopuścić do najgorszego scenariusza.

“Dwie wieże” – kontynuacja na poziomie

W porównaniu do “Drużyny Pierścienia”, Władca pierścieni dwie wieże z pewnością są częścią o wiele mroczniejszą. W końcu bohaterowie zbliżają się do celu swojej podróży, a każdy kolejny krok okazuje się dla nich coraz bardziej niebezpieczny. Książka podzielona jest na część, w której śledzimy losy Froda i Sama, a także część, w której śledzimy drogę Aragorna, Legolasa i Gimliego. W tej pierwszej autor pięknie ukazał poświęcenie Froda i wielkie oddanie poczciwego Sama. Zaś w tej drugiej uderze synergia między człowiekiem, elfem i krasnoludem. Całość napisana jest z epickim rozmachem, z jakiego Tolkien zasłynął na całym świecie. Mistrz fantasy rozrysowuje przed czytelnikiem fantastyczne światy, w których jest tyle samo piękna, co niebezpieczeństwa.  Z kolei pełnokrwiści bohaterowie i niebanalne dialogi uprawomocniają całą magię, z jaką mamy tutaj do czynienia.